Iets ten oosten van de Veluwe is bij Vaassen kasteel Cannenburch te vinden. Rond het kasteel is een mooi kasteelpark dat goed toegankelijk is. We hebben twee routes opgenomen. De lange route komt langs zo veel mogelijk bijzondere locaties. De kortere route komt ook langs een aantal bijzondere plekken. Wil je een langer ommetje of juist een kleiner rondje maken: de paden in het kasteelpark zijn halfverhard en daardoor goed toegankelijk.

De route start bij de parkeerplaats van het kasteel. Hier zijn vier gehandicaptenparkeerplaatsen aanwezig. Vanaf de parkeerplaats ga je via het plein voor het kasteel richting de ingang van het kasteelpark. Naast de ingang is de landwinkel van Geldersch Landschap & Kasteelen te vinden, hier is een audiotour te huur die bij enkele locaties in het park meer informatie geeft, ook is er een informatiefolder met informatie over de bijzondere locaties waar de route langs komt.

De eerste vermelding van een kasteel op deze plek stamt uit het jaar 1365. In die tijd zal het kasteel waarschijnlijk een middeleeuwse burcht zijn geweest. In het jaar 1543 komt het kasteel in handen van de beroemdste bewoner: Maarten van Rossum. Maarten van Rossum was rijk geworden door zijn rooftochten in Holland en Brabant, als veldmaarschalk van hertog Karel van Gelre. Hij liet het Huis Den Cannenburgh bouwen in de stijl van de Hollandse Renaissance. Later werd het kasteel uitgebreid en werd de gemetselde brug naar de ingang naast de toren gebouwd. Toen Maarten van Rossum in 1555 overleed was het kasteel nog niet af. Zijn neef Hendrik van Isendoorn erfde het kasteel. Op de grote toren is een afbeelding van Maarten van Rossum te zien die hij liet aanbrengen. Na 1881 kreeg het kasteel verschillende eigenaren. En na de Tweede Wereldoorlog werd het kasteel in beslag genomen door de Nederlandse Staat, de inboedel wordt verkocht. Gelukkig kan voorkomen worden dat ook de portretten die op kasteel Cannenburch aanwezig zijn worden verkocht. De Staat verkoopt het kasteel in 1951 voor een symbolisch bedrag aan de Stichting Vrienden der Geldersche Kasteelen; het tegenwoordige Geldersch Landschap & Kasteelen. Tussen 1975 en 1981 werd het kasteel door de stichting gerestaureerd en opnieuw ingericht. In 2006 lukt het de stichting om op een veiling een groot deel van de oorspronkelijke inboedel terug te kopen. Helaas is een kasteel dat in 1543 is gebouwd niet ingericht op rolstoeltoegankelijkheid. Gelukkig is er in het kasteelpark ook veel te zien. Tegenwoordig staat het kasteel bekend als Kasteel Cannenburch, maar ook de naam Cannenburgh komt veel voor in de geschiedenis van het kasteel. Zo heet het kasteel op een kaart uit 1761 'Het Huys Den Cannenburgh".

Vanaf de ingang van het kasteelpark slingert de route linksaf door de boomgaard. Kasteel Cannenburch was zelfvoorzienend en een grote boomgaard met fruitbomen hoorde daar bij. Vroeger stonden er waarschijnlijk verschillende bomen in de boomgaard om zo veel verschillende soorten fruit te kunnen eten. Net voorbij de boomgaard ga je over een brug. Volg je de lange route, dan kun je een klein stukje de korte route inlopen. Daar is namelijk het restant van een ijsberg te zien. Veel landgoederen hadden een ijskelder, maar soms was het aanleggen van een ijskelder niet mogelijk; bijvoorbeeld doordat grondwater de kelder in zou lopen. Bij Kasteel Cannenburch was daarom een plek gemaakt waar het ijs dat in de winter uit de vijvers rond het kasteel werd gehaald kon worden neergelegd. Door het ijs af te dekken met stro, hooi of bladeren kon het ijs lang bewaard blijven. Zo kon zelfs in de zomer nog ijs worden gebruikt! De korte route gaat hier in de richting van het de centrale laan en steekt deze over. De lange route slingert verder tussen de bomen door.

De lange route komt langs een kuil waar een aantal boomstammen in liggen gestapeld. Het ziet er misschien uit als een soort klimtoestel voor een sport-parcours maar het is een zaagkuil waarin vroeger grote boomstammen konden worden gezaagd. Een bos rond een kasteel had namelijk niet alleen een functie als park: er moest ook hout worden gehakt voor in de haard en veel hout was ook nodig voor werktuigen, meubels, koetsen en kleine gebouwen rond het kasteel. In de zaagkuil stond iemand beneden en iemand boven. Met een zogenaamde kraanzaag werden boomstammen doormidden gezaagd zodat ze gemakkelijker naar een zaagmolen konden worden gebracht.

Verderop kom je over de lange laan die richting het kasteel loopt. Een lange rechte laan als deze was vaak bedoeld om een goed zicht te geven voor ruiters die het kasteel naderden; zo zag het kasteel er al op een grote afstand indrukwekkend uit. Net voorbij de laan zie je links van het pad een gemetselde muur in een sloot staan. Deze muur is een stuw, waarmee geregeld kan worden hoeveel water er naar de vijvers kan lopen. Het water uit de Hartense Molenbeek kan zo de vijvers steeds vullen met schoon water, terwijl de beek ook water doorliet in de richting van de watermolens die aan de beek stonden. Kasteel Cannenburch verpachtte waarschijnlijk 20 watermolens in de omgeving. Een goed waterbeheer in de omgeving hoorde daarbij, om zo alle molens van voldoende water te kunnen voorzien. Tegenwoordig is er nog één watermolen over; verderop kom je hier langs, wanneer je voorbij het kasteel bent.

De route slingert tussen de rhododendrons. In mei staan deze vaak in bloei, wel moet je wat geluk hebben omdat een rhododendron vaak maar vier weken in bloei staat. De slingervijver waar het pad langsloopt waren vroeger drie verschillende vijvers. De vijvers zijn in de 19e eeuw samengevoegd tot de slingerende vijver. Voorbij de slingervijver gaat het pad iets omhoog om bij de roeivijver te komen. Bijzonder is dat het water in deze vijver veel hoger staat dan het water in de andere vijvers bij het kasteel. De vijver wordt daarom ook wel de hoge vijver genoemd. Vroeger stond er een boothuisje en konden de kasteelbewoners met hun gasten op deze vijver gaan varen. De kleinere vijver tussen de roeivijver en het kasteel in werd vroeger gebruikt om vis te kweken. In de vijvers rond het kasteel zat veel vis, daarom stond vis ook regelmatig op het menu bij het kasteel.

Je komt nu weer bij het kasteel. Het bos bij het kasteel De eerste vermelding van een kasteel de korte route slaat rechtsaf richting de ingang van het park, de lange route gaat nog even rechtdoor. Zo zie je het kasteel van alle kanten, maar kom je ook langs een bijzondere watermolen. Net buiten het hek van het kasteelpark staat namelijk de Cannenburger molen. De eerste vermelding van een watermolen op deze plek was al in 1387. In 1872 werd de watermolen tijdens een veiling gekocht door Gerrit te Riele. De oorspronkelijke watermolen brandde op 14 februari 1940 geheel uit. Door de strenge winter was het water in de omgeving bevroren en kon de molen niet worden geblust. Toch werd al snel een nieuwe molen gebouwd op dezelfde plek. Bijzonder is dat deze nieuwe molen met een turbine werkte. Tot 1978 werd waterkracht gebruikt als belangrijkste aandrijving van de molen, daarna werd de waterkracht vervangen door elektrische aandrijvingen. De molen is nog steeds in gebruik als maalderij en het bedrijf dat in 1872 ontstond bestaat nu al vijf generaties.

Op het plein voor het kasteel is ook restaurant 't Koetshuis te vinden. Hier kun je terecht voor een kop koffie of thee en voor een lunch. 't Koetshuis heeft een toegankelijk toilet.

Door de goede halfverharde paden is de route ook bij minder mooi weer goed te volgen. Wel kun je op enkele plekken wat modderig worden wanneer het regent. Doordat ook vrijwel alle andere paden halfverhard zijn is het goed mogelijk om zelf een andere pad te volgen. Hoewel we de route hebben getest op een regenachtige, bewolkte dag kunnen we zeker zeggen dat het kasteelpark een aanrader is.